De wortel, de stok en de atoombom
Niet een staking maakt de economie en het sociale weefsel kapot, maar de hold-up van de bankiers, speculanten en miljonairs
“Een nationale staking is een zeldzaam wapen, een atoombom die je bewaart voor een wereldoorlog, voor de ultieme strijd, om te gebruiken tegen een rechtse regering die rechtse maatregelen neemt.” Iedereen heeft Bruno Tobback, de voorzitter van de sp.a, afgelopen week wel bezig gehoord. Hoe hij meezong in het koor dat een algemene staking “nutteloos” is, zelfs “gevaarlijk” en “schadelijk”.
Voor onze ministers is er geen reden tot nervositeit: de maatregelen zijn “niet zo pijnlijk als elders”. Natuurlijk, vanuit het pluche van het Parlement is band- of ploegenwerk, of als verpleegster van zestig door de ziekenhuisgangen hollen een theoretische kwestie. Even theoretisch als de eindjes aan elkaar moeten knopen met 1.500 euro per maand.
Maar hola, de “regering die rechtse maatregelen neemt”, is er wel degelijk! Terwijl het land lam lag, werden de Europese staats- en regeringsleiders onder militaire escorte van de basis van Bevekom naar Brussel gebracht om er het nieuwe spaarpact van Merkozy te tekenen. Wat een symbolische setting!
Dat is de stok. Het nieuwe pact verplicht de eurolanden tot brutale asociale besparingen. Zoniet volgen aanmaningen en voogdij. In volle crisis zal dat EU-recept van “begrotingsevenwicht” recht naar een diepe recessie leiden. Ook Di Rupo tekende het pact. Daarmee is een tweede en derde besparingsplan voorgeprogrammeerd. “We hebben het einde van deze film in Griekenland gezien, we weten waarheen het leidt”, hoorden we van stakers. Zij willen het scenario veranderen al bij het begin van de voorstelling.
De Europese Di Rupo’s beweren dat zij naast de spaarplannen ook een plan voor werk en economisch herstel willen. Dat is de
wortel, om de vakbonden naar onderhandelingen over punten en komma’s te lokken. Van waar moet het geld voor dat herstelplan komen? Het gaan lenen? “Mag niet”, zegt het spaarpact. Nieuwe inkomsten vinden? Welke dan? Eén piste schrapt Tobback meteen: “Er is crisis, er zijn schulden, er is de sociale erfenis die we moeten aanpassen. Het is niet geloofwaardig te antwoorden: ‘Laat de rijken dat maar betalen!’” De notionele interesten en de banken aanpakken, de miljonairstaks: dat is dus allemaal niet geloofwaardig.
En waarom niet, Bruno Tobback? Heeft u andere pistes? Dat versleten neoliberalisme van overal? De “loonkosten” nog verlagen?
De btw verhogen en daarmee de patronale bijdragen verder afbouwen, zoals Sarkozy voorstelt? Een indexsprong of indexwijziging, zoals de Europese Commissie wil opleggen? Wilt u het houden bij maatregelen die “niks hoeven te kosten” zoals wat onze minister van Werk, uw partijgenoot De Coninck, voorstelt: ultraflexibele contracten van 6 of 8 maand, gemakkelijk opzegbaar door de werkgever?
Die absurde politiek moet stoppen. Daarom is staken noodzakelijk en verantwoord. Om het roer om te gooien. Niet een staking maakt de economie en het sociale weefsel kapot, maar de hold-up van de bankiers, speculanten en miljonairs.
Artikel overgenomen uit Solidair
