Marc Vermeersch – Auteur
De ASLK was bij manier van spreken een deel van de volkscultuur. Van bij de geboorte kreeg ieder kind een spaarboekje met een klein bedrag op dat als steun moest dienen om te leren sparen. (Ik heb nog spijt dat ik mijn eerste spaarboekje ooit heb moeten afgeven, het was voor een deel een verslag van mijn leven). De ASLK werkte voor het gemeengoed of gemenebest. Dat merkte je ook. Bij de ASLK kreeg je even veel of meer intrest op je spaarboekje dan bij een gewone bank. Je kreeg je uitreksels via de post gratis thuis besteld. Op technisch vlak was de ASLK geen bank van kneusjes: het was de eerste bank die met een goed werkend informaticasysteem in elk kantoor werkte. Reeds in de jaren zeventig. Het was jaren voor op andere banken. Het was zelfs zo goed dat bij de gedwongen fusie van de Generale Bank en de ASLK het nieuwe Fortis dat systeem overnam. Stellen dat een openbare bank per definitie achterlijk zou zijn is hiermee weerlegd. Daarenboven werden geen roofridderlonen betaald aan de managers van de ASLK. Dat is een Fortis-praktijk dat na de fusie begon aan een rooftocht op eigen klanten: postzegels betalen, maandelijkse bijdragen, lage opbrengst, slecht advies aan gepensioneerden. Ik weet niet hoeveel gewone mensen spaargeld verloren zijn door Fortis: tienduizenden, een paar honderdduizend? Hoeveel Fortis-werknemers pleegden zelfmoord? Vandaag betaalt iedereen voor de hebzucht, het ongebreideld winststreven van Fortis, KBC en Dexia. Een nationalisatie ware gewenst maar dit is zeker: een nieuwe openbare bank à la ASLK is noodzakelijk.
Marc Vermeersch – 20-10-2010
