Onder de titel ‘De wind zit tegen’ verscheen in De Morgen van zaterdag 26 juni een dubbelinterview met Louis Tobback en Freddy Willockx. Tobback heeft het o.a. over een orgaan dat vroeger “onder controle van de regering zonder schroom de juiste politieke benoemingen regelde” en over “bedrijfsleiders, die recepties van alle partijen afschuimden met een envelop”. Hij gaat verder: “Maar in het licht van wat we vandaag meemaken vraag ik me toch af of alles van de oude methode wel zo slecht was.”
Willockx kreeg een vraag over de oprichting van een nieuwe overheidsbank. Dit was zijn antwoord: “Ga weg! Ik zie ze nog, ASLK, Gemeentekrediet, NMKN: elk op zijn terreintje, volledig gepolitiseerde boites, volledig gebureaucratiseerd. Men moet bij mij niet afkomen en zeggen dat die overheidsbanken dé instrumenten van het socialistische beleid waren. Goed dat we die hebben geprivatiseerd: het hielp ons onze schuld af te bouwen.”
Ik heb voor de ASLK gewerkt en ik word nog altijd heel erg kwaad als ik dergelijke nonsens lees. Tobback is niet vies van enveloppen en is blijkbaar voorstander van politieke benoemingen. Willockx is tegen. Het is inderdaad zo dat o.a. Herman Verwilst ooit als een wit SP-konijn zijn intrede deed bij de ASLK. Verwilst was daarvoor een tijdje senator en ook kabinetschef van Willy Claes. Verwilst was nauw betrokken bij de privatisering van de ASLK. Die verliep in 3 fases. In 1993 werd 50% verpatst voor omgerekend ca. € 0,85 miljard, in 1997 volgde nog eens 25% (ook voor € 0,85 miljard). Ook in 1997 heette het dat de overheid ten allen tijde een blokkeringsminderheid zou behouden (remember Freddy?) en in 1998 werd de rest aan Lippens en co. verkocht voor € 1,3 miljard! Je kunt dus moeilijk stellen dat hiermee de overheidsschuld significant werd afgebouwd. We zitten trouwens nu nog met wat overheidsschuld.
Verwilst had niet veel aanpassingsproblemen in wat men toen de sterke financiële groep Fortis AG noemde en bracht het zelfs tot CEO van Fortis. Hoe sterk Fortis wel was zou in 2008 blijken.
De ASLK heeft het 128 jaar uitgezongen zonder faillissement. Ze deed het met minder winst dan de private banken. Via de door de ASLK erkende kredietvennootschappen kon je goedkoop lenen voor de gezinswoning en de rente op spaarboekjes zat altijd op een behoorlijk niveau. Het spaargeld was er bovendien veilig. Daarom hadden meer dan 6 miljoen Belgen er een spaarboekje in de jaren ’70 en ‘80. Het socialistische principe “eerst de mensen, niet de winst” was op de ASLK wél van toepassing. De cliënten en het personeel verdienen het natrappen van Willockx niet.
O.a. Georges Debunne was not amused over de rol van de sociaal-democratie bij de privatiseringen. Wijlen Piet Frantzen, lid van het directiecomité van de ASLK, verwoordde het protest misschien nog het best in zijn brief aan toenmalig SP-voorzitter Frank Vandenbroucke. Ik citeer: ‘Ik begrijp echter niet de SP. De ASLK waarvan de meerderheid van de gesyndikeerde personeelsleden aangesloten is bij de ACOD en het grootste gedeelte van de klanten gewone mensen zijn, zal na gehele of gedeeltelijke privatisering, een bank worden zoals alle andere, waaraan nog België, noch Europa een behoefte heeft.’ Piet Frantzen had overschot van gelijk.
Danny Carleer
Lid van de OR (ACOD-CGSP) van ASLK/Fortis van 1995 tot 2004.
